Even niks op mijn blog gezet....Het was zo een lekker weer dat ik genoten heb van het heerlijke weer. Voor de eerste keer niet ziek geworden en in de derde week steeds meer energie.  Dus veel op stap geweest. Strand, uit eten, toneel, spiritueel avond  en zelfs weer even gespint. Ik heb mij nu ook op gegeven voor een groepje op de sportschool wat speciaal is voor (ex) kankerpatienten. Ik zal zeker nog de komende maand soms wel soms niet gaan. In mijn dip week is de trap op gaan al een een heis karwei..maar het fijne is dat ik gerust een uur van te voren kan afbellen...Dat haalt de druk van de ketel...

Gisteren mijn vijfde kuur gehad. Mona was weer gezellig mee. Ik vind de verpleging daar echt bijzonder lief en geven goede adviezen. Tijdens de kuur voel je de smaak al veranderen. Dit was bij de eerste kuren nog niet het geval nu komt het eerder. Ik zeg altijd mijn lichaam gaat als zilver voelen. Het zilver stroomt naar binnen. het lijkt inderdaad op mataal oid.  Moeilijk uit te leggen aan mensen welke het nog nooit gehad hebben en wees blij als je het ook nooit krijgt. Mijn idee over kanker is wel dat over een x aantal jaren de behandelingen steeds beter worden en dat kale hoofden tot het verleden gaan horen... dat hoop ik tenminste.

Om vier uur was ik klaar en om zes uur zat ik alweer op de spinningsfiets. Hoe "dom" kan je zijn maar toch was het lekker!! IFijn om de spinning vrienden weer te zien. Ik kan nu omdat ik op een speciaal groepje zitten verder gratis sporten..dus dat is wel heel fijn.....! Omdat ik natuurlijk ook vaak niet kan! Maar viel wel als als een blok in slaap.....zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz om acht uur. 

Nu wachten om de prik welke bezorgd wordt. Maaike zal deze weer prik weer geven..

Het eind is in zicht..31 maart zonder rare dingen de laatste kuur.......... 

Heerlijk om dan geen zilver meer tevoelen......

Dag lieve mensen....ik vind het fijn om te horen dat zoveel mensen mee leven in gedachten..

Veel liefs Paula 

 Vanmorgen op gestaan met een mega dip. Ik hoop het dit keer lichamelijk te redde,n maar merk dat als het lichamelijk weer wat  beter gaat de emo hamer komt. Dan ben je het zo ontzettend zat en zie je op tegen alles. Ik, als vrouw en mega zonne aanbidster zie de bui al hangen voor deze zomer. Niks leuke frivole bikini's en gewoon lekker fladderen maar in zo een harnas ding. En denk dan: help dat wil ik dus niet. In de verte hoor ik mensen denken en wie weet wel hard op zeggen: ja maar je blijft toch leven...Maar in dat soort buien is alles zwart of wit. 

Voor mij is dan een ding belangrijk: eruit en het liefst naar de zee. 

De Zee

 De zee neemt mee, alles wat mij verdringt.

 het laat mij groeien tot wie ik ben

 passie is het, vanuit een vroeger bestaan

 oneindig kijken ....

 het heden.

 diepste bronnen wellen op

 daar te zijn is wat mij oneindig lokt.

 afscheid nemen van het nu 

 elke keer weer de wereld in

 dicht bij mezelf is de zee.

 Paula

BIj de vierde kuur , vier keer geprikt ,om het infuus er in te krijgen. En ik heb er al zo een hekel aan. Het is best een pijnlijke ervaring. Maar uiteindelijk ging het goed en net zoals als Maaike al zei in haar verhaal er hangt wel een goede sfeer. Ze werken nu met andere naalden, welke goedkoper zijn. Ik heb al gezegd dat ik best iets meer wil betalen omdat ik pijn nou niet echt prettig vindt.

Robert kwam nog langs met heerlijk gebak want ja op dat moment smaakt alles je, nog daarna is het gauw over. MIjn vriendin Moon was weer mee dus die had ook mazzel en Maaike en Romy ook.mmmmmmmmmm

Maandagavond gaat het allemaal nog en dinsdag ook. Gezellig met mijn broer even naar het strand geweest. Dinsdag op tijd naar bed en woensdag rustig dagje....Elke dag doe ik een uitgebreid slaapje. Even een mididatief moment. Vanuit thuis hulp wordt ook nadrukkelijk gewezen op het belang van mindfullness maar gelukkig heb ik deze cursus al gehad dus heb er al veel aan.

Donderdag ben ik mijn eentje naar het strand geweest met Zwabber. Heerlijk en daarna in onze favo tent "DE HAVEN" lekker samen gelounched. Lees nu het boek van Isa Hoes :toen ik je zag. Prachtig boek en zowaar ik kom er door heen ondanks mijn chemo hersenen.

Vanmorgen ben ik prefentief begonnen met een anti-biotica kuur. Dit om alles te voorkomen dat ik weer ziek word. IK hoop dat ik nu weer gewoon thuis kan blijven. Wel heb ik net de sportschool tijdelijk opgezegd. Ik baal daar natuurlijk vreselijk van maar ik moet zoveel mogelijk bacterien vermijden dus leek mij dit een wijs besluit. Wel probeer ik elke dag wat te wandelen.

Nog even en de diepte dagen komen er qua energier  weer aan.Hopelijk gaan de ruiten het houden....

Of zijn er vrijwilligers om op te slaan!!??

dag mensen , warme knuffel.....xx

Afgelopen vrijdag naar de oncologe. Wat was wijsheid.....Kuren stoppen of doorgaan!! De longen nog steeds niet optimaal. Uiteindelijk ligt de beslissing bij jezelf. Maar ja de oncologe heeft ervaring. Uiteindelijk besloten voor de vierde kuur te gaan. Vooral haar opmerking dat het soms voorkomt dat bij het opereren blijkt dat er toch nog foute cellen zitten en er weer chemo wacht. Oeps dacht ik : NO WAY........................ ! Maar wat voelde ik mij (vul maar in)........ Ik baalde zo erg dat ik alleen de stad in dook en dacht okee : shop till a drop........! Helaas daar dan weer niet de energie voor maar wel mezelf verwend.

Zaterdag op mijn favoriete plaats geweest. Het strand en de zee ........er stond wel een koude wind dus niet te lang, angst om weer ziek te worden. Daarna gerust omdat ik in de avond uit eten zou gaan. Dat is nu een beetje standaard. Elk weekend voor de chemo uit eten. Dan heb je en de energie weer en het smaakt!!!!  Toch blijft altijd de kanker in je hoofd. Het zit nu lichamelijk in mijn borst maar geestelijk in mijn hoofd. Wel heerlijk gegeten en was gezellig. Als ik dan uit ga kleed ik mij ook even super aan. Soms wil je gewoon even Paula zijn.(jurkje, high heels, pruik)

Zondag in de ochtend gewandeld met zwabber in de buurt en even naar het graf van mijn paps en mams. Ik voel ze voornamelijk als ik bij de eerste hulp zit. Dan komen ze dicht bij en weet dat ze er zijn. Is ook  nog zo onwerkelijk dat mijn vader er pas vier maanden niet meer is. Voor hem ben ik blij dat hij dit proces niet hoeft mee te maken want een kind hebben  die kanker heeft is iets wat je niet wilt mee maken. Zelf vind ik het vreselijk dat ik kanker heb maar als een van onze dochters het zou hebben had mij nog dieper geraakt. Maar dat zal voor elke vader / moeder herkenbaar zijn!!

In de middag heerlijk weer naar het strand. Het liefst zou ik daar hele dagen willen zitten. Alsof de zee een stukje van mijn shit mee neemt in haar golven. 

Morgen weer aan de chemo.........Ik vind het eng...............maar aan de andere kant kom maar weer op........

Dag lieve mensen..

Paulaxx

Vrijdag ochtend naar de oncologe voor de uitslag van de MRI scan. Inmiddels had ik het zo benauwd (speelde sinds dinsdag heftig op) dat Robert mij in rolstoel naar de afdeling (route 8) bracht. 50 meter lopen was al een veldslag.  De uitslag was super................de tumor was niet meer meetbaar op de mri scan! Maar direct gingen we over op de huidige situatie. Ik moest gelijk een foto laten maken welke wat liet zien, maar wat het was? Opname werd geregeld. Er werd gevreesd voor een longembolie. Dus op naar de CT scan. Zelf had ik wel eens mensen met bed en al naar de radiologie afdeling zien rijden en ik vond dat er altijd zo naar uit zien. En nu was ik het zelf. Soms heb ik nog steeds dat droom scenario, alsof ik het niet ben die dit allemaal mee maakt. Uiteindelijk kreeg ik de uitslag: dubbele longontsteking.

Dus wat een rare emoties. Blij dat de tumor zo slinkt maar wel weer in het ziekenhuis voor de derde keer! Kreeg wel weer een een persoonskamer en ook wel "blij" dat ik er lag want benauwdheid is best eng. Straks stik ik. In de namiddag kwam de oncologe nog even langs. Weekend  moest ik sowieso blijven. Verder voelde ze even of ze mijn tumor nog kon vinden. daar waren we nog niet aan toe gekomen. Inderdaad voelde we nog wat.  Maar ze was best tevreden. 

Dus daar lag ik weer. Ziekenhuis rituelen werden mij onderhand  bekend.  Ontbijt , lunch hoe laat en wat.....ik ken het uit mijn hoofd. Toch moet ik zeggen dat op de afdeling oncologie wel een rustige sfeer hangt. Ik lig er niet voor de fun maar de sfeer is okee en had lieve verpleging. Ook heel belangrijk. Als je ziek bent heb je dat zo nodig!! Zondag nacht bleef Romy slapen. Dat was super fijn .  Ook dat was geen probleem voor de verpleging. Hup extra bed erbij. En Romy mocht een nacht in een bed waar ze al de hele tijd naar lonkte.... Was gezellig he Room?

Gisteren thuis gekomen.  Geen koorts meer alleen nog wat benauwd. Eigenlijk op de dag dat ik de vierde chemo zou krijgen. Maar dat was nu niet verstandig. En nu verder?     Tja geen idee. Vrijdag naar de oncologe om het behandelingsplan door te nemen. Afwachten maar. Misschien dan aankomende maandag de vierde kuur!!?? Of ...............................

Lieve mensen stay in the moment........

In liefde Paula xx

De Thermometer

De Thermometer zag het al weer aankomen.

Paula krijgt weer koorts

Maar ja de thermometer wist dat Paula nu even behoefte had aan buitenlucht.

Paula voelde zich inderdaad niet lekker maar wat raar toch geen koorts al lag ze bibberend in haar bed.

Zondag een wandeling in de duinen, wauw wat prachtig  zon, herten, natuur.

Even rusten en daarna naar verjaardag van Eline , want geen koorts zegt de thermometer ondanks de bibbers.

En een keer griep toch???? dan is het klaar.

Tot de thermometer om zes uur dacht het is nu mooi geweest.

De thermometer springt van 39 naar 37......

Maaike springt bij met haar ouderwetse thermometer en ja boven de 39.

Thermometer bedankt......:)

Bij de foto's komt de foto  te staan van mijn wandeling in de duinen. Het was een super wandeling. Maar ja wel weer in de avond opgenomen in het ziekenhuis. Koorts was onverklaarbaar.  Dacht eigenlijk naar huis te mogen maar helaas moest blijven. Ik had nu helaas geen kamer alleen en vanwege drukte op de afdeling oncologie lag ik op de afdeling neurlogie. Ik wilde wel naar huis wat ik de dag daarna ook aangaf. De oncologe wilde dat ik minimaal nog een nacht bleef maar ze ging overstag. Of dat nu weer slim was want in de avond steeg de temp tot bijna veertig graden. Gelukkig had ik een anti-biotica kuur liggen dus starten maar...

Inmiddels was het dinsdag en had 's middags een MRI scan. De vorige keer had ik een hele vervelende kerel die zich alleen maar druk maakte om de ringen waar je je borsten in moest leggen want die kostte wel  65.000 euro. Mijn borsten zijn natuurlijk meer waard (ha ha ha ha ha ) En de herrie en het infuus brrr.Maar het wonder gebeurde, het was wel weer die vervelende kerel maar ik bleef rustig. Het infuus werd geplaatst op de enige plek waar ik er geen "last" van heb en zowaar in de MRI (tunnel) bleef ik rustig. Op de achtergrond hoor je een soort geluid waarbij ik ging denken aan afrikaanse trommels en ik bedacht de affirmatie dat ik bij het strand stond stralend in de zon. Ik was best trots op mezelf..........

Nu is het woensdag. Vanmorgen kreeg ik een voetreflexbehandeling. Ik lag op mijn bed en was echt helemaal weg. na de behandeling is ze met stille trom vertrokken. Wat was het fijn...Dank je wel voor dit ontzettend lieve gebaar.

Vrijdag de uitslag. Ben ik zenuwachtig....mmmmmm ja wel een beetje..want er hangt veel van af. Hoe goed valt de chemo de foute cellen aan.  

Liefs Paula xxx

Vandaag vroeg mijn moeder of ik misschien wat op haar blog wilde plaatsen. Over wat ik voel en vind, dus hier is die dan. Sorry mama ik weet je wachtwoord dus ik heb even ingebroken ;) 

Tja over hoe het voelt is moeilijk te zeggen, het lijkt alsof je hele wereld gewoon plotseling met 100 graden is omgedraaid. Een halfjaar terug leefde je gewoon je eigen leven,sport,school,werk, uitgaan etc. Ik doe dat nu nog steeds wel maar altijd blijft het woordje kanker in je achterhoofd zitten.. Je word er mee wakker en je gaat ermee naar bed.. Ik ben sowieso een aardige binnenvetter en ga gewoon maar door en door ook om soms alles even te vergeten. Maar goed zodra je thuis komt word je weer geconfronteerd met je ''zieke kale'' moeder.. Het is soms lastig om hiermee om te gaan, door haar chemo heeft ze ook erge stemmingswisselingen.. Dus soms kan alles wat je zegt verkeerd vallen, wat begrijpelijk is,maar soms ook vervelend omdat ik er zelf ook verdrietig om ben maar soms niet mag zijn voor me gevoel omdat ik niet de zieke ben.. Dit klinkt misschien stom maar goed zo voelt het wel voor mij. 

Verder is er natuurlijk altijd die angst . Ze lag eergister weer op de SEH met hoge koorts, en weer gaan er weer dingen door je hoofd :''  Zal het uitgezaaid zijn? Van griep kan je toch ook dood gaan?? '' . Continue die angst is echt verschrikkelijk en kan ik moeilijk uitleggen, het voelt echt als een hele erge nachtmerrie waar je niet meer wakker uit word! Maar mijn moeder is een taaie en gaat niet dood en dat moet ik goed in mijn achterhoofd houden! ;)

Gelukkig zijn er heel veel lieve vrienden,familie,kennissen,collega's om ons heen die ons helpen en steunen, d.m.v. af en toe eten langs te brengen, gewoon om te kletsen,tijdschriften meenemen,bloemen,cadeautjes, meegaan naar het ziekenhuis.. Dus lieve mensen bedankt daarvoor.. En de mensen waar ik erg in teleurgesteld ben : Zak lekker in de stront ;) Hihi.. 

En nog even dan zijn die kanker chemo's weer voorbij en dan gaan we op naar de operatie en bestralingen en dan is het einde in zicht!!! Hallelujah! 1 ding moet ik zeggen : Ga is naar een afdeling waar mensen allemaal chemo krijgen, wat heerst daar een heerlijke hemelse rust. En wat liggen daar een bijzondere mensen met ieder een mooi verhaal. Je kan daar denk natuurlijk niet heen even pauze houden maargoed, als je ooit iemand krijgt in de familie ofzo ( wat ik niet hoop hoor ) maar dan moet je zeker mee gaan, het is daar gewoon rustig gezellig!! Tevens lag me moeder laatst ook naast een hele gezellige en grappige man, die zag het leven als 1 groot feest!!! Hij had misschien zijn masker op maar gezellig was het wel met hem!

Nou ik vind het wel weer even genoeg , mama ik hou van jou met alles wat ik heb!!! En we gaan hier sterker uitkomen en nog meer genieten van het leven!!! En lekker veel naar Zandvoort om daar lekker uit te waaien en daarna bij de Haven wat te drinken met die leuke gay ober hahaha.

Liefs en kus Maaike 

Het chemomonster

Onherkenbaar

Wie ben ik!!??

Emoties overspoelen mij.

Het maakt mij angstig, gevoelens zo heftig en intens  dat ik niet meer weet hoe te handelen.

De naakte Paula komt te voorschijn.

Geen gedachtengang meer in dienst van een ander, alleen ik, en de intense boosheid.

Slaan wil ik en schoppen keihard ,alle ruiten aan diggelen.

iedereen, iedereen is mijn doel.

Het is nu klaar mijn kale kop.

Kanker okee maar nu niet meer.

Huilen, huilen, huilen...........................

Gevoelens inderdaad die ik niet meer trok.! Omdat ik mezelf echt niet meer herkende heb ik het ziekenhuis gebeld. Ze reageerde heel adequaat en dezelfde middag kwam er al iemand langs. ( Toppie in de huidige zorgmaatschappij).Het belangrijkste was dat ze mij de bevestiging gaf dat deze gevoelens er mochten zijn en logisch waren. Het mooiste wat ze eigenlijk zei was dat nu primaier de ware Paula naar voren kwam die uiteindelijk even niet meer de energie had om mee te gaan in de gevoelens van anderen maar totaal voor haar zelf ging staan. Het blijft, zeker voor mij, een heel leerproces. 

Nu is het vrijdag en de chemo loopt langzaam mijn lichaam weer uit. Ik kan weer naar buiten energie op doen.....even weer leven. Dat er wordt gezegd dat chemo geen invloed heeft op je geestelleven , ik weet het niet, Ik  heb er mijn grote vraag tekens  bij.Verder heb ik nu ook weer een bijzondere bijwerking..Ik krijg pijn in mijn voet.  Als ik google (nee, niet slim Paula) word ik daar niet blij van en zeker iets wat ik volgende week aankaart bij de oncoloog. Dinsdag MRI scan , vrijdag de uitslag.

Keep in touch

liefs Paula

Afgelopen vrijdag middag na mijn rust uurtje(s)..........bedacht ik mij eind van de middag. De donkerte viel al wat in, ik ga naar buiten, de laatste vogel geluiden oppikken. Natuurlijk met mijn zwabber. Ik genoot......Een vrouw sprak mij aan en zie : moeilijk he om te weten of je nu wel of niet een muts op moet met dit weer!! Ik zelf zei terug dat ik wel wat op mijn hoofd "moest" omdat ik kanker heb en anders wel een aardig koud hoofd zou hebben. Goh zei ze ik heb ook kanker gehad........ Ze vertelde haar verhaal dat ze 31 was toen ze kanker kreeg en destijds bewust haar borst had geamputeerd.  Ook haar inzicht waarom je kanker krijgt paste sloot eigenlijk goed aan bij mijn ideeen hierover. Ook zij sporte veel, at gezond maar toch die kanker . Ik zelf zie het krijgen van kanker niet als straf of iets wat ik over mezelf heb afgeroepen maar wel als een leer proces. Als ik mijn leven na het overwinnen van de kanker weer oppak zoals het was krijg ik het "gewoon" opnieuw. Het wordt dus nog een heel proces.  Het ontmoeten van mensen, zomaar wild vreemde mensen, welke mij wat geven zijn gestuurd en daarom maken dit soort ontmoetingen mij "blij". Op dit moment geeft zij Sri Sri yoga ..... wat het inhoudt even geen idee maar het komt nu vast vaker op mij pad.

Misschien wel leuk om te vertellen dat ik nu in de vroege ochtend op mijn matras bij de open haard zit. Warmte mmmmmmmmm...Van de zevende tot ongeveer de elfde dag ben je erg moe. Ik noem het maar zo: mijn bloed is even moe........ De bijverschijnselen zijn wel wat minder, maar dat komt denk ik door de 80 procent. Niet dat het leven nu een groot feest is.....want het blijft continue schakelen van wat wel wat niet, wat wel eten wat niet eten enz enz enz enz... En nu is mijn  slaap ritme ook van de wijs maar dat komt wel weer...... 

Maar ook het gewone gezinsleven gaat door. Gisterenavond  met zijn zevenen kaas fondue gegeten. Was erg gezellig en Robert en Hans hadden het heerlijk klaar gemaakt. Alle kinderen waren er en Maaike had haar grote vriend Ton er ook bij.  Het hebben van iemand met kanker in een gezin maakt alles toch anders. Zeker in het begin toen de dreun kwam. Ik vind het fijn om te zien dat de kinderen  nu weer een beetje hun leven oppakken. Al ben ik ook blij om ze om mij heen te hebben.........(helaas ik heb geen hartjes iconen)

Nou ik ga even googelen op Sri Yoga..

dag lieve mensen... 

xx paula

15 jaar

Op een kruk, pen goed in  de handen,

schrijven schrijven schrijven, alle info nog uit boeken.

Natekenen.......het boeit mij.

Hoe zal het zijn zo opeens je leven ten einde..

Een droom eens daar te mogen zijn een werkstuk in levende lijve..

Ik word ouder en beslis niks............tot dat de kanker mij overviel..

Besluit staat vast Pompeij ik kom eraan.

25 april vliegen we naar Napels om daar dan te vliegen over de Vesuvius en voelen :was het echt zoals het toen was.

liefs Paula xxx vlieg met mij mee.................